Samenleving

  • 6 maanden geleden
  • essay
  • Maarten de Gruyter
  • Wopke Hoekstra is de nieuwe lijsttrekker van het CDA. Foto: ANP
Samenleving

Met Wopke Hoekstra is voor het CDA het torentje in zicht

Het terugtreden van Hugo de Jonge als lijsttrekker kan voor het CDA wel eens een zegen worden. Wopke Hoekstra maakt meer kans om de naderende verkiezingen te winnen.

Op 12 november schreef ik op deze plek dat met het kiezen van Hugo de Jonge als partijleider de leden van het CDA een groot gebrek aan pragmatisme toonden. Een maand later blijkt dat wat een gedeelte van de leden niet had, Hugo de Jonge, de partijtop en Wopke Hoekstra in belangrijke mate wel hebben: pragmatisme en realisme. 

Wat voor De Jonge al een volstrekt onmogelijke taak léék, bleek dit ook in werkelijkheid te zijn: als minister een land door een gezondheidscrisis manoeuvreren en tegelijkertijd een partij richting snel naderende verkiezingen leiden. Binnen het CDA waren er velen die deze combinatie als een groot gevaar voor de nabije toekomst van de partij zagen.

De conservatief rechtse omgeving is de natuurlijke habitat van Hoekstra

Succes in het leven hangt in belangrijke mate af van focus. Het is volstrekt onmogelijk om meerdere zaken voor de volle 100 procent goed te kunnen doen. Met als doemscenario dat je geen enkele taak volledig goed volbrengt. 

De beslissing van Hugo de Jonge vind ik zeer moedig. Het is wat mij betreft ook de enige verstandige keuze. Objectief gezien is het goed voor de partij, omdat het nu een leider krijgt die meer focus heeft en die niet vereenzelvigd wordt met het ‘coronabeleid’. Hoekstra kan daardoor veel vrijer campagne gaan voeren. 

Electorale mogelijkheden

Na de implosie van het Forum voor Democratie en de verdere ruk naar links van het VVD, gloren er daarnaast door deze onverwachte personele wisseling enorme electorale mogelijkheden. Het gat dat deze partijen achterlaten zou De Jonge niet kunnen vullen, mocht hij dat  überhaupt al willen.

Daarentegen is deze conservatief rechtse omgeving de natuurlijke habitat van Hoekstra. Met zijn komst als lijsttrekker zou het CDA weleens het nette alternatief op rechts kunnen worden, waar menig Nederlander zo naar op zoek is.

Het is sowieso een vreemd gegeven dat de relatief kleine kaders van de VVD en het CDA tezamen met hun leden, die maar een klein gedeelte van de kiezers vertegenwoordigen, zo geforceerd naar het ongedefinieerde, politiek correcte midden verlangen. En dat terwijl een veertigtal zetels ontheemd op zoek is naar vertegenwoordiging aan de rechter zijde van het politieke bestel.

De leden en kiezers die dromen van het CDA als middenpartij zullen daarentegen wellicht niet zo verheugd zijn als ik. Want het vlees noch vis gehalte van het politieke midden zal deze leider niet opzoeken.

Hoekstra zal al zijn empathisch en pragmatisch vermogen nodig hebben om zicht te krijgen op het torentje

Het gaat uitermate interessant worden hoe de rechts-conservatieve Hoekstra om zal gaan met een kandidatenlijst en een verkiezingsprogramma die niet uit zijn koker komen. Ook de samenwerking tussen de nieuwe leider en het partijbestuur wordt interessant, aangezien het partijbestuur veel (interne) kritiek heeft gekregen.

De geboren Bennekommer zal al zijn empathisch en pragmatisch vermogen nodig hebben om deze hobbels met goed gevolg te nemen om zicht te krijgen op het torentje. En hoewel deze lijsttrekker helaas weer niet katholiek is, heb ik daar alle vertrouwen in: le roi est mort, vive le roi!


Maarten de Gruyter is vastgoedondernemer in Amsterdam en belijdend katholiek

Hoe het CDA in het centrum van de macht kwam en bleef

In 1998 leek het duidelijk: het CDA had vier jaar niet geregeerd, ging de komende vier jaar ook niet regeren en zou er in de verdere toekomst waarschijnlijk niet meer toe doen. Het liep anders: in 2002 werd het CDA de grootste partij en bleef dat lange tijd. PG Kroeger verhaalt erover in een nieuw boek.