Column

  • 10 maanden geleden
  • column
  • Mirjam van ’t Veld
Mirjam van ’t Veld

‘Ik heb een zorghart. Laat jij het heel?’

Het ziekenhuis lijkt wel veranderd in een slagveld. Niet alleen vanwege de vele coronapatiënten maar ook omdat er zo veel agressie op de medewerkers afkomt. Boze familie en scheldpartijen: het zijn geen uitzonderingen.

Ik dacht dat Nederland een beschaafd land was. Maar door wat ik op dit moment meemaak in ons ziekenhuis - en elders is het niet anders - kantelt mijn beeld.

Negatieve opmerkingen, scheldkanonnades, intimidatie en agressie lijken aan de orde van de dag. Met stijgende verbazing en boosheid zie ik het aan.

Ik denk aan de verpleegkundige die vertelde dat een familie niet accepteerde dat er een bezoekbeperking was vanwege corona. Met een grote groep baande de familie zich een weg op de afdeling. De sfeer was intimiderend en er werd dreigende taal geuit.

Uiteindelijk moest de beveiliging eraan te pas komen. Toen de verpleegkundige na haar dienst naar haar auto wilde, was ze bang misschien wel opgewacht te worden. De beveiliging liep daarom met haar mee.

De familie dreigde een aantal bekenden op te trommelen en de hele afdeling kort en klein te slaan

En wat te denken van een van onze arts-assistenten, die een familie vertelde dat we hun dierbare vanwege de grote drukte helaas moesten overplaatsen naar een ander ziekenhuis. De familie was het er niet mee eens, dreigde een aantal bekenden op te trommelen en de hele afdeling kort en klein te slaan.

Onze telefonisten worden regelmatig uitgescholden, evenals de receptionisten aan de balie. De medewerkers die met een glimlach iedereen van een mondkapje voorzien, komen veel te vaak in een heftige woordenwisseling terecht omdat mensen weigeren er een te dragen. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

De samenleving is moe en er is onzekerheid over de toekomst. Natuurlijk begrijp ik dat we het op momenten allemaal moeilijk hebben. Dat we snakken naar vrijheid, samenkomen, plezier maken. Dat we de ander weer eens ouderwets een knuffel willen geven. Maar geldt dit niet net zo goed voor onze medewerkers?

Ik ben op vele momenten oprecht ontroerd geweest over de wijze waarop mensen er voor elkaar kunnen zijn. Zeker toen de coronacrisis in alle hevigheid losbarstte in ons ziekenhuis.

We waren er voor onze patiënten. We bleven streven naar menswaardige zorg, elke dag weer. Tijdens die eerste piek bleek des te meer dat ieder van onze medewerkers, ongeacht functie of rol, een cruciale schakel in de organisatie is. Toen werd iedereen in de zorg een held genoemd en voelden we ons verlegen bij de vele cadeautjes die we ontvingen.

Lees ook de column van Pieter Jan Dijkman: Angstmanagement

Nu lijkt die waardering soms ver weg, terwijl we juist op dit moment met een nog veel ingewikkelder evenwichtsoefening bezig zijn: zorg voor Covid-19-patiënten combineren met de gebruikelijke zorg.

Omdat we merkten dat veel mensen niet weten waarom dat zo moeilijk is, heb ik deze week een open brief aan de inwoners van onze regio geschreven, waarin ik uitleg geef en om begrip vraag. Ook zijn we een campagne begonnen met grote foto’s van onze medewerkers die zeggen: ‘Ik heb een zorghart. Laat jij het heel?’ of ‘Ik leef onze regels na. Doe jij mee?’

Zo hopen wij agressie, intimidatie en scheldpartijen vóór te zijn. Want zeg nou zelf: saamhorigheid en waardering geven ieder mens vleugels, tegenstellingen en polarisatie doen dat niet.


Mirjam van ’t Veld is voorzitter van de raad van bestuur van Ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede

Ook ik was besmet met het coronavirus

Onverwacht bleek Radj Ramcharan besmet met het coronavirus. Hij lag in het ziekenhuis, is weer thuis en blikt terug op een heftige tijd. Maar hij ziet ook mooie dingen gebeuren om zich heen.