Column

  • 1 jaar geleden
  • column
  • Mirjam van ’t Veld
Mirjam van ’t Veld

Engelen bestaan

Van bijzondere mensen in je omgeving kun je leren vertrouwen te hebben in God en mensen.

Rond de feestdagen had ik weer tijd en ruimte in mijn hoofd om een boek te lezen: Een schitterend vergeten leven, over Frieda Belinfante, eerste vrouwelijke dirigent, en verzetsstrijder. Een prachtig boek over een bijzonder mens.

In die periode ontvielen ons twee andere bijzondere mensen die me zeer dierbaar waren. Paul de Blot, Jezuïet en Honorair Hoogleraar Business Spiritualiteit Nyenrode Business Universiteit. En zuster Margareth, voormalig priorin van de kanunnikessen van het Heilig Graf in Maarssen. Zij was jarenlang betrokken bij opleidingsinstituut ‘De Cloese’ waar jonge vrouwen werden opgeleid tot medisch secretaresse.

Beiden heb ik mogen leren kennen in mijn tijd als burgemeester van de gemeente Maarssen/Stichtse Vecht. 

Paul’s levensmotto was hulp aan de naaste. Ik heb gezien hoe hij mensen, jong en oud, als het ware optilde, verrijkte, met ze opliep. Tijdens zijn werkcolleges, trainingen, workshops en retraites. Maar ook bij zijn werk als ziekenhuispastor en clown. Een kleine, gebogen man stond voor de groep en al bij zijn eerste woorden gebeurde er iets met je. We luisterden ademloos naar zijn levensverhaal en wijsheid. Tot zijn 95e ging hij onvermoeibaar door. ,,Als je dankbaar bent, ben je altijd tevreden”, was zijn kernwaarde. 

Zuster Margareth was een klein maar o zo krachtig vrouwtje. Ze schuifelde rond - ietwat scheef door haar jarenlange orgelspel - in en om het klooster. Een vertrouwd gezicht voor vele jonge vrouwen die gevormd werden in dit klooster, tot mens en tot medisch secretaresse. Maar ze was dat ook voor de vele vrijwilligers uit dorp die het klooster bijstonden. 

Voor iedereen had ze aandacht en een luisterend oor. Onbaatzuchtig, met een open houding, mild en vrolijk. Door de twinkeling in haar ogen wist je dat zij leefde voor het contact met mensen. Zij leerde ons wat het is om vertrouwen te hebben, in God en in mensen. 

Twee maanden geleden was ze nog even bij me op bezoek, inmiddels 86 jaar oud. Broos zat ze in haar rolstoel, ik legde een dekentje over haar heen zodat we lekker buiten konden zitten. Ze genoot. Bij het afscheid omhelsde ik haar en intuïtief voelde ik dat het wel eens de laatste keer kon zijn geweest. Toen ik haar uitzwaaide, dacht ik aan de vele mooie en openhartige gesprekken die mijn leven hebben verrijkt. 

Paul en zr. Margareth, ik heb jullie, net als zovelen, in mijn hart gesloten. Jullie leerden ons dankbaar te zijn en vertrouwen te hebben. Over jullie hoeft gelukkig geen boek geschreven te worden met als titel Een schitterend vergeten leven, want jullie leven in ons voort. 

Mirjam van ’t Veld is voorzitter van de Raad van Bestuur van Ziekenhuis Gelderse Vallei.