Afscheid van school

Eindexamenleerlingen van dit jaar sluiten hun schooltijd heel anders af dan gebruikelijk. Maar een goed afscheid van de school waar ze op allerlei manieren zoveel hebben geleerd, is onmisbaar.

Ingrid de Groen
Afbeelding bij 'Afscheid van school'

Mijn echtgenoot Paul van Geest, sprak in zijn vorige column over de juiste maat voor rust en innerlijk evenwicht. Onze dochter zat in haar eindexamenjaar en rustig is dat niet. Zeker niet in coronatijd, waar een nieuw evenwicht gevonden moet worden met digitaal onderwijs. Dochterlief is vooral "gewoon wel hé-le-maal klaar met school".

De laatste schoolexamens worden digitaal gemaakt en het centraal schriftelijk vervalt. Geen opgebouwde spanning, slaapgebrek en examenstress. Maar ook geen gezamenlijk ontlading, want ineens zit het er op: je logt in en je weet of je geslaagd bent.

De school komt het toch persoonlijk en officieel vertellen. Vlag en rugzak worden uitgehangen want dat is nog steeds het oude normaal. Het uitvliegen met vriendinnen naar een vakantiebestemming waar je als ouders niet te veel details over wilt horen gaat niet door.

De laatste schoolexamens worden digitaal gemaakt en het centraal schriftelijk examen vervalt. Geen opgebouwde spanning, maar ook geen gezamenlijke ontlading

De diploma-uitreiking biedt ruimte voor slechts enkele gasten. Dat vindt ze geen echt afscheid van de school. Eindeloos shoppen voor de jurk voor het examenfeest, dat ook al niet door gaat, gebeurt digitaal want je wilt toch ‘shinen’. Dan blijkt dat de school er een geslaagde happening van gemaakt heeft.

Bij de entree met bubbels over de loper wordt haar verteld dat haar pleidooi voor gepersonaliseerd leren ingevoerd wordt. Dat is haar nalatenschap, want zij liet zien hoe ze eigenwijs en op haar eigen wijze ze haar weg op school ging. Een weg die tot een goed resultaat leidt.

Ze ziet zichzelf terug hoe ze binnenkwam als brugpieper. Ze gaat in feestjurk op de foto, leraren spreken haar digitaal toe, ze mag juichend ‘gif-jes’ maken. Ze krijgt een mondkapje met het schoollogo en een sleutelhanger uit de nieuwe 3D printer. Dan wordt ze persoonlijk toegesproken door haar mentor, in aanwezigheid van ouders en vriendinnen die er, enigszins coronaproof, gewoon bij komen staan.

Ineens valt het kwartje: dat de schooldeur die nu dichtgaat, behalve een toegangspoort tot te veel saaie lessen, er vooral een was tot zelfontplooiing en persoonlijke groei

Ineens valt het kwartje bij haar. Ze kon dan wel niet wachten totdat ze klaar was met school, maar hé, dat betekent ook dat je die leuke leraren waar je tussendoor toch vaak goede gesprekken mee had en die achteraf 'best wel chill' waren, ook niet meer ziet. Dat het schoolgebouw toch ook een vertrouwde, veilige plek was, waar je je vriendinnen dagelijks zag. Dat je juist door de school ook veel leuke dingen hebt gedaan. Dat de schooldeur die nu dichtgaat, behalve een toegangspoort tot te veel saaie lessen, er vooral één was tot zelfontplooiing en persoonlijke groei.

Dat alles geeft ineens, onvoorbereid, een onbestemd gevoel. Zo wordt het een afscheid dat ráákt, temidden van de mensen met wie ze optrok. Filosoof Jean Paul Sartre, mijn favoriete Franse schrijver op de middelbare school, verwoordde het treffend: 'niet in de afzondering zullen we onszelf ontdekken, maar onderweg, in de stad, in de menigte, als ding onder de dingen, als mens onder de mensen.'

Als je wilt begrijpen wie je bent, dien je jezelf te ervaren in de relatie tot de ander. De school, wij als ouders, samen gaven wij haar wortels om te aarden en vleugels om te vliegen. En ook al is dat in deze tijd wat meer figuurlijk dan letterlijk: de tijd is aangebroken om uit te vliegen.


Ingrid de Groen is vanuit haar eigen bedrijf werkzaam als interim-manager in de zakelijke dienstverlening en daarnaast bevlogen bestuurder & toezichthouder in het publieke domein. Zij schrijft met haar echtgenoot Paul van Geest elke maand beurtelings een column

Deel dit artikel