Column

  • 4 maanden geleden
  • column
  • Dick den Bakker
Dick den Bakker

Afrekenen of vertrouwen?

De sfeer rond de verkiezingen is hard, het wantrouwen is groot, de problemen complex. Maar wil het beter worden, dan hebben we toch echt elkaar nodig. En weer wat meer vertrouwen.

Ze zijn achter de rug: de verkiezingen voor de Tweede Kamer. We weten de uitslag, als het goed is. Of moeten er nog stemmen geteld, rechtszaken afgewacht of gewonnen, leugens rechtgezet worden?

Op het moment dat ik dit schrijf is het eerste echte tv-verkiezingsdebat achter de rug en het stond in het teken van ‘de afrekening’. Ik ben er niet voor gaan zitten, maar zag er fragmenten van. En ja, zo wás toch ook altijd het taalgebruik: de kiezer heeft eenmaal per vier jaar - als het kabinet tenminste de rit uitzit - de kans om de regeringspartijen af te rekenen op het gevoerde beleid.

En toch merk ik dat ik met dit soort termen en taal een beetje klaar ben. Ik vind dat er een heel vervelend sfeertje heerst in ons land. Keihard op de zaak, keihard op de man of vrouw spelen, en dat met een stelligheid die volstrekt geen recht doet aan de werkelijkheid. Een werkelijkheid die complex is en steeds ingewikkelder lijkt te worden. Systemen die de menselijke maat overweldigen, een zorgzaam land dat mensen toch in de raderen laat vast lopen.

Elk willekeurig straatinterview laat wel een sprankje zien van diepgeworteld wantrouwen bij gewone mensen

Vroeger legden we alles in handen van God, die een plan heeft met deze wereld en alles ten goede zal keren. En we wisten van ziekten, oorlogen en geruchten van oorlogen. Ze wezen naar wat er komen zou, en dat gaf een soort houvast. En een rustig gemoed.

Tegenwoordig lijken velen te geloven dat er machten zijn die schrikbarende plannen hebben met deze wereld. Die ziektes de wereld insturen om zo het volk klein te houden. En via allerlei ondergrondse kelders en treinverbindingen en wat al niet meer, voeren ze bovengronds op slinkse manier de meest verschrikkelijke dingen uit.

Ik schrik ervan. Wat is er toch aan de hand met die veelal nuchtere Nederlanders? Elk willekeurig straatinterview laat wel een sprankje zien van diepgeworteld wantrouwen bij gewone mensen.

Moet ik me afkeren van het nieuws, van verkiezingen, van mensen die zich willen inzetten voor ons land? Veel verkiezingsthema’s gingen in ieder geval volstrekt aan mij voorbij. Zo schrik ik ook een beetje van mijzelf.

Of is het ten diepste het besef dat het leven niet maakbaar is en we elkaar hard nodig hebben om er iets van te maken? En dat ik alles wat daaraan afbreuk doet maar laat zitten, in het geloof dat het niet de willekeur en kwade machten zijn, die het voor het zeggen hebben. Maar dat een liefdevolle en wat meer genadige levenswijze uiteindelijk zal overwinnen.

En dan dus toch die onrust maar in de handen van onze God leggen.

 

Dick den Bakker is onderwijsadviseur