Voormalige Syrische vluchtelingen zamelen nu kleding in voor lotgenoten in een kamp in Irak

Adila Dandal en Faruk Ibo vluchtten vanuit Syrië naar Nederland. Nu zamelen ze kleding in voor Irakese vluchtelingen.
Van links af: Gosse Spiekhout, Corry Nicolay, Adila Dandal, Faruk Ibo en Hans Bakker. Zij vormen het bestuur van stichting Koerdische Vrienden. Op de voorgrond: Mohammed (9), Simar (3) en Himan (11), tussen de ingezamelde kleding. Foto: Simon Bleeker
Van links af: Gosse Spiekhout, Corry Nicolay, Adila Dandal, Faruk Ibo en Hans Bakker. Zij vormen het bestuur van stichting Koerdische Vrienden. Op de voorgrond: Mohammed (9), Simar (3) en Himan (11), tussen de ingezamelde kleding. Foto: Simon Bleeker
Vanuit hun woonkamer in Heerenveen helpen Syriërs Adila Dandal en Faruk Ibo vluchtelingen in een kamp in Irak. Vijf jaar geleden kwamen ze zelf in een vluchtelingenkamp terecht. ,,Wij zijn er geweest, we weten hoe zwaar het is.”

Een dekbed, dozen met truien, jassen en andere kleding staan opgestapeld in een hoek van de woonkamer van de Syrische Koerden Adila Dandal (39) en Faruk Ibo (38) in Heerenveen. Het is het begin van een volgende zending goederen naar een vluchtelingenkamp in Erbil, in het noorden van Irak. Duizend kilo aan spullen gaat binnenkort weer die kant op en daarbij zitten honderd dekbedden.

Het echtpaar weet precies wat er nodig is in de kampen. Babykleding bijvoorbeeld, en dekens. Maar ook knuffels en ander klein speelgoed voor de kinderen, als afleiding voor wat er om hen heen gebeurt.

Adila en Faruk hoorden bij de tienduizenden Syriërs die in september 2014 vluchtten voor aanvallen van terreurgroep Islamitische Staat op hun stad Kobani. De dag en het tijdstip van hun vertrek van huis staan in hun geheugen gegrift. Faruk: ,,19 september 2014. Om twee uur.” Met praktisch niets – alleen de kleding die ze op dat moment droegen – vluchtten ze te voet naar de Turkse grens.

Moeilijke dagen

De eerste twee nachten sliepen ze in de open lucht. Na drie dagen wachten, zonder eten en drinken, mochten ze oversteken, waarna ze in een kamp in de Turkse provincie Sanliurfa kwamen. Het valt Adila zwaar om daarover te praten: ,,Het waren heel moeilijke dagen voor ons.”

Al voor die tijd was er voortdurend angst geweest in het gezin. ,,We sliepen al een jaar niet meer in een pyjama, maar met onze kleren aan. Altijd goede kleren aan om weg te kunnen vluchten. We waren altijd bang.” En de angst is nog niet weg. Tijdens de jaarwisseling durfde Adila vanwege de vuurwerkknallen de straat niet op.

Vanwege hun eigen ervaring wil het echtpaar – dat uiteindelijk naar Nederland kwam – iets doen voor lotgenoten. Ze richtten de stichting Koerdische Vrienden op, met de bedoeling geregeld kleding en andere goederen naar vluchtelingen te kunnen sturen. De bestemming is een kamp in Erbil, waar Adila’s zus met haar gezin zit. Zij zorgt voor de verdere verspreiding van de spullen daar.

Twee zendingen zijn inmiddels opgestuurd. De eerste kleinere vracht betaalde het echtpaar zelf. Ze schaamden zich ervoor om anderen om geld te vragen voor hun plannen. Faruk: ,,We waren verlegen.” 

Elkaar helpen

Een cultuurverschil, zegt de Heerenveense predikant Corry Nicolay. Ze is voorzitter van het bestuur dat het echtpaar bijstaat met raad. Het bestuur maakt hen wegwijs in de manier waarop goede doelen in Nederland werken. Nicolay: ,,Hier moet alles officieel worden vastgelegd, in Syrië hoeft dat allemaal niet.” Ze laat de oprichtingspapieren zien. Daarop staat dat de stichting wil zorgen voor verbroedering, begrip en integratie.

Fondsenwerving kan gevoelig liggen, in verband met de polarisatie rond het streven van Koerden naar een eigen staat. ,,Wij zijn geen politieke stichting”, wil Nicolay daarom graag benadrukken. ,,Die vraag krijgen we vaak. Het gaat om vriendschap en elkaar helpen. De hulp is voor alle vluchtelingen in Erbil, ongeacht waar ze vandaan komen.”

De goederen komen van particulieren en ook via stichting In Moaie Dei uit Heerenveen. Adila en Faruk deden al vrijwilligerswerk voor deze stichting, die een winkel heeft waar mensen met een smalle beurs kleding en speelgoed kunnen krijgen.

Adila sorteert er kleding. Faruk staat achter de balie. Oprichter Gosse Spiekhout, ook bestuurslid van Koerdische Vrienden: ,,Wij krijgen zo veel spullen binnen dat het makkelijk gedeeld kan worden.”

Via deze stichting komen ook de honderd dekbedden die binnenkort naar het kamp in Irak gaan. Adila wast thuis de binnengekomen kleding voor de vluchtelingen en herstelt ze waar nodig. Voor de verzending is geld nodig: een kilo opsturen kost een euro.

Vrijwilligerswerk

In Syrië werkten ze allebei in het basisonderwijs. Ze hadden een goed leven. Het echtpaar woont inmiddels drie jaar in Heerenveen en probeert hier een nieuw bestaan op te bouwen. Ze doen veel vrijwilligerswerk, onder andere op de school van hun drie kinderen. 

Hun jongste zoon Simar (3) is in Nederland geboren. Het jongetje speelt met een mobiele telefoon, terwijl zijn oudste broerHiman (11) de binnengekomen fotograaf koffie of thee aanbiedt. Het gezin heeft veel aan het contact met een echtpaar uit Katlijk, tegen wie de kinderen inmiddels pake en beppe zeggen.

Twee weken geleden kwam de tweede zending van de Koerdische Vrienden aan in Erbil. Adila: ,,We waren heel blij om dat te kunnen doen en we willen dankjewel zeggen aan iedereen. Wij zijn in een kamp geweest, wij weten hoe zwaar het is.We willen heel veel doen om te helpen.’’

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief