Alles of niets

Wel of geen vuurwerkverbod? Van beide kanten speelt onverschilligheid een kwalijke rol.
Ik hou wel van een fikkie stoken. Vroeger vaak genoeg gedaan. Gelukkig waren die fikkies nooit hoger dan een flatgebouw en stond de wind niet richting Scheveningen. Vuurwerk afsteken vond ik ook altijd mooi werk. Het fatsoen opbrengen om niks in brievenbussen en vuilnisbakken te gooien was een kleine moeite. 

Na tientallen vernielingen, aanhoudingen en brandjes afgelopen Oud en Nieuw wordt de roep om een vuurwerkverbod groter en groter. Het CDA is voor een verbod op zware vuurpijlen en single shots. Mijn eigen CDJA is zelfs voor een geheel verbod op knalvuurwerk en vuurpijlen. 

Dat zijn logische keuzes na de laatste oudejaarsavonden en toch gaan die keuzes voor mij met de nodige moeite. Wie gewoon de gebruiksaanwijzing volgt zorgt voor geen enkele overlast. Met een verbod moeten de nette mensen onder de slechte leiden. En waar is de verantwoordelijkheid van ouders, buren, vrienden en familie op oudejaarsavond om elkaar op wangedrag aan te spreken? 

Een verbod zou ook wel weer een typisch Nederlandse uitvoering krijgen. Burka’s, blowen en ‘bazooka knallers’: we verbieden het, maar gaan het niet handhaven. Want daar hebben we de capaciteit niet voor. 

Oud en Nieuw vraagt dus om fundamentele bezinning in plaats van een snel verbod. Omdat een net oud en nieuw niet alleen nodig is, maar ook gewoon kan. Kijk maar op het platteland. Carbidschieten, biertje erbij, ouders komen langs met een paar verse oliebollen en het gaat er allemaal vredig en veilig aan toe. 

Oudejaarsdag gaat daarom helemaal niet over veiligheid maar eerder over onverschilligheid. Onverschilligheid van de mensen die onfatsoenlijk, zonder zorg van anderen, omgaan met vuurwerk. Maar zeker ook de onverschilligheid van hen die vuurwerk willen verbieden. Niet begrijpend dat deze traditie voor veel mensen van enorme waarde is. Een beetje verdraagzaamheid zou passend zijn. 

Deze onverschillige houding maakt Nederland uiteindelijk onvrijer. Als we naast onze rechten onze plichten verzuimen kunnen we alleen die rechten inperken. En dus krijgen we een vuurwerkverbod of een verbod op vreugdevuren zoals in Duindorp of Scheveningen en wie weet wat voor verboden nog meer. 

Mijn nieuwjaarswens is dan ook dat we ons een beetje bezinnen voordat we alles gaan verbieden. Nadenken over onze plichten naast onze rechten. Doen we dat niet, dan zijn verboden onvermijdelijk. Slechts dingen kunnen toestaan of verbieden. Dat is een samenleving van alles of niets. En uiteindelijk helemaal niets.  

Hielke Onnink is voorzitter van het CDJA, de jongerenorganisatie van het CDA.

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief