Intersectioneel feminisme

Ineens bleek ik een intersectioneel feminist te zijn. Huh?
Intersectioneel feminisme. Toen ik de uitdrukking voor het eerst hoorde, moest ik het even opzoeken in het voortdurend uitdijende politiek-correcte woordenboek. Feminist was ik al, maar intersectioneel? 

En wat bleek: als intersectioneel feministe zou ik een ‘witte cis-heterovrouw’ zijn, dat wil zeggen dat ik ‘mij identificeer met het geslacht waarmee ik ben geboren’ en dat ik op mannen val. Ik weet niet of u er nog bent, maar zo ja: chapeau. Ik werd zelf chagrijnig van de woordspelletjes.

Het intersectionele slaat op het feit dat ik juist als feminist ook oog heb voor huidskleur en seksuele voorkeur. Ook die zaken kunnen immers aanleiding geven tot achterstelling en discriminatie. 

Nu is er nog veel meer dat maatschappelijke achterstelling kan veroorzaken: een handicap bijvoorbeeld. Ook daar is een - uiteraard Engelse -  term voor: ableism, van het woord to be able. Maar om ableism (gediscrimineerd worden omdat je gehandicapt bent) maken intersectionele feministes zich in de praktijk wat minder druk. 

Dat Engels is overigens niet vreemd omdat het intersectionele feminisme rechtstreeks is geïmporteerd uit de VS. Amerikaanse vrouwen met een andere huidskleur bleken zich niet thuis te voelen bij blanke feministes, wat op zich niet vreemd is. Worden overgeslagen bij een promotie is nog wat anders dan überhaupt niet worden aangenomen. En een starende blik naar de boezem is vervelend maar je kunt evengoed nog wel een huis kopen. Met andere woorden, er zijn problemen en luxeproblemen. Tot zover snap ik het nog.

Het vervelende van dit soort denken is alleen dat het altijd groepen betreft, nooit individuen. De individuele verantwoordelijkheid in dezen betreft uitsluitend dat je de juiste mening hebt. Je kunt dus heel goed een intersectioneel feminist zijn, maar ook een vervelend mens die nooit iemand laat voorgaan bij de kassa.

Wat mij bovendien trof bij de omschrijving was dat het intersectioneel feminisme een niet onbelangrijk aspect onbenoemd laat: opleiding. Want als er toch één aspect is waarop mensen elkaar afrekenen en rücksichtslos voor dom en achterlijk kunnen verslijten, dan is het wel opleiding. 

En dat komt misschien wel omdat opleiding iets is waar mensen zich niet zelden op laten voorstaan. Dat is net zo vreemd als je laten voorstaan op je huidskleur natuurlijk, want je IQ en de omgeving waarin je opgroeide heb je net zo min in de hand gehad als de kleur van huid, haar en ogen. En dus is het hypocriet.

Voorlopig blijf ik toch maar een eenvoudige niet-intersectionele feminist die haar uiterste best doet niemand te discrimineren.

Ineke Evink is redacteur van Het Goede Leven.

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief