Identiteit als keuzemenu

De rechterflank van de politiek beschermt wel de materiële christelijke traditie, maar niet de bijbehorende waarden.
Met pakjesavond en de feestdagen in aantocht geeft de rechterflank van de politiek weer hoog op van ‘onze joods-christelijke identiteit’ in hoeverre die ook moge bestaan. En telkens blijkt die identiteit uiterst fragiel.

De rechterflank weet die identiteit maar moeilijk onder woorden te brengen, behalve dat Zwarte Piet niet mag worden afgeschaft en dat spreken over winterfeest in plaats van Kerst hoogverraad is. 

De politiek weet het niet en Nederlanders evenmin, zo bleek uit recent onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Op de vraag wat onze identiteit is, komen de meeste mensen niet veel verder dan te stamelen over ‘onze taal’, over ‘onze tradities’ zonder ook die nu echt te kunnen definiëren. Dus valt dan de naam Zwarte Piet, want je moet toch wat. 

Het opvallendste en in mijn ogen ook vermakelijkste van dat recente SCP-rapport is dan ook onze collectieve sprakeloosheid. In een land van alleen maar minderheden, eigenheimers, kooplieden en dominees is dat misschien ook maar het beste.

Ook op Europees niveau vinden we het gesprek over onze identiteit maar wat moeilijk. Dat mocht ik op het EVP-congres afgelopen november ervaren. Van Berlusconi en Kurz tot Merkel en de Scandinavische Christendemocraten, ze hadden het allemaal over onze shared values, zonder onder woorden te kunnen brengen wat die zijn. Dat ze gebaseerd zijn op de christelijke traditie wisten ze dan weer wel. Maar delen Mutti en Il Caveliere, dan zo veel waarden? 

Wanneer Merkel spreekt over waarden, spreekt zij over de fundamenten van christelijke tradities. Fundamenten die inclusief zijn, toekomstgericht en rijk aan perspectief. Wie Baudet en Wilders hoort spreken over tradities, hoort slechts zelfverzonnen nostalgie. Tradities, die de kerkklokken mogen laten luiden en minaretten moeten laten verstommen. 

Hier zit de tragiek van de rechterflank die hoog opgeeft van het christendom, maar niet de spirituele, verrijkende invulling biedt waar mensen naar snakken. De rechterflank komt niet verder dan het bepleiten van een soort Halloween in een commerciële koloniale vorm, en beweren dat dat onze identiteit vormt.  

We leven niet bij brood alleen. De partij die de immateriële kant van het leven vulling kan geven, heeft goud in handen. Maak daarbij het christendom geen keuzemenu. Waar de kerkklok moet luiden, wordt barmhartigheid gepreekt. Wie kiest voor Kerst, kiest ook voor solidariteit. 

Want, wie Kerst of Sinterklaas alleen als materiële traditie denkt te moeten beschermen, breekt ze af, weigert te zien dat ook zij evolueren met tijd en cultuur. Rechts maakt van het Kerstfeest een seculier Halloween: zielloos en leeg. 

Hielke Onnink is voorzitter van het CDJA de jongerenorganisatie van het CDA.


Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief