Pak die scooter af

Eindelijk wordt racisme op het voetbalveld niet langer gedoogd. Maar doen de straffen wel echt pijn?
Eindelijk worden geluiden op het voetbalveld, gericht op voetballers met een gekleurde huid en met de bedoeling hun spel te ontregelen, niet langer gedoogd. Deze vorm van racisme is veel te lang getolereerd. O ja, er werd schande over gesproken in de media. Spelers droegen shirtjes met anti-discriminatielogo’s, maar het hielp geen ene malle moer.
 
Kan de scheidsrechter die wedstrijd niet gewoon beëindigen en de thuisclub straffen met een 3-0 verlies? Dat durfde de KNVB niet aan. Bang voor een nog veel grotere en niet meer te beheersen uitbarsting van woede en geweld,  georganiseerd door hooligans die zich voetbalsupporter noemen. 
 
Tot de zondag waarop de maat kennelijk vol was, de spelers zelf weigerden verder te spelen en hun collega in bescherming namen. De kranten stonden er vol van. Eindelijk actie. Niet alleen bij de profclubs maar ook bij de amateurs en de junioren. Het lijkt het begin van nieuw beleid, gericht tegen dit soort onacceptabel racistisch gedrag. 
 
Beter laat dan nooit, maar zal het helpen? Jarenlang heeft ‘Hamas, Hamas, Joden aan het gas’ geschald over de velden waar Ajax speelt. Of nog veel smerigere liedjes vol Jodenhaat. Nog nooit is daar een wedstrijd voor gestopt. 
 
Racisme is een ziekte. Men voelt zich miskend, slachtoffer of achtergesteld en sommigen kunnen hun boosheid kennelijk alleen op deze manier kwijt. Artikel 1 van onze Grondwet stelt duidelijk dat discrimineren niet mag. En daarbij hoort ook het verbod iemand opzettelijk te beledigen. 
 
Waar ligt de grens tussen grappen maken en opzettelijk beledigen? Wat is wel en wat niet strafbaar? Dat is niet duidelijk. En aangifte doen als er verder toch niets gebeurt, helpt ook niet. 
 
Sommigen, zich al dan niet vanwege het gevoel gediscrimineerd te worden, nemen dan maar het recht in eigen hand en gaan andermans eigendom besmeuren of kapot maken. Het moet zonder meer duidelijk worden dat dat niet kan. Racisme wordt helaas te weinig en te licht bestraft met een taakstraf.

Ik vind dat wie niet van andermans goed afblijft gestraft moet worden waar het pijn doet. Honderd uur taakstraf door bijvoorbeeld in een bejaardenhuis helpen theeschenken, is niet afdoende. 

De restauratie van de grafstenen betalen, die je zo nodig met hakenkruisen moest bespuiten, is beter. En de schade vergoeden van de winkelier wiens ruiten kapot zijn geramd, in plaats van dat hijzelf of zijn verzekering dat moet doen. Pak de hooligans waar het hen echt raakt.

Hanneke Gelderblom-Lankhout was twaalf jaar gemeenteraadslid den Haag en dertien jaar lid van de Eerste Kamer, waarvan vijf jaar ook lid van de Raad van Europa.

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief