Wen er maar aan

Opeens ligt half Nederland stil door milieumaatregelen. Hoezo, opeens?
Opeens steken allerlei milieuproblemen de kop op. Nederland ligt voor de helft stil en zeker half Nederland is hier heel verbaasd dan wel hevig verontwaardigd over. 

‘Stikstof zit toch gewoon in de lucht? Kunnen we die normen niet bijstellen? Wat is PFAS nou weer, mag je niet eens een antiaanbaklaag in je koekenpan? Van fijnstof heb ik nooit iets gemerkt, want ik heb geen astma. En drie keer per jaar naar een warme bestemming vliegen heb ik gewoon nodig, want ik werk heel hard.’

Om de haverklap staat er een kudde boze mensen op het Malieveld, dat inmiddels volledig aan gort is gedemonstreerd. Heel begrijpelijk, want de boeren zien hun levenswerk bedreigd en bouwers voelen de hete adem van het UWV in hun nek, maar het is ook het halve verhaal.

In het begin van de jaren ‘70 werd er al gewaarschuwd voor milieuvervuiling en de toekomst van de aarde. Al begon het in Nederland pas echt met de oliecrisis in 1973, inmiddels bijna een halve eeuw geleden. Met de kennis van nu: een halve eeuw verspilde tijd.
Het zou nooit meer worden als het was, zei wijlen Joop den Uyl met sonore stem nadat de olieboeren de kraan hadden dichtgedraaid. In huize Evink werd de toenmalige premier bepaald niet op handen gedragen, maar deze aanpak kon op waardering rekenen. Duidelijke taal en krasse maatregelen, daar hielden wij van.

De oliecrisis zorgde voor maar liefst tien autoloze zondagen en een hevig maar kortstondig besef van de eindigheid aller dingen. Wij rolschaatsten op de snelweg, vader kreeg ontheffing voor het kerkrijden van bejaarden, en moeder werd nog zuiniger met energie dan zij van nature al was. 

Maar de oliecrisis ging over en de economie ging weer draaien. Crisis, hoezo crisis? Met zonnepanelen kon het nooit wat worden en voor het afval van kernenergie zou vanzelf wel een oplossing uit de bus rollen. Ondertussen bleef er gewoon olie uit Saoedi-Arabië komen. De sjeiks hadden ook zo hun uitgavenpatroon en waren evenmin als wij bereid dat aan te passen.

En nu keert de wal het schip en is het opnieuw tijd voor ferme maatregelen. Weg met de overlegtafels, convenanten enstreefdoelen. Wetten en straffen moeten er komen! En verplichte biologieles voor iedereen, met excursies naar dode sloten en stille weilanden. En op de terugreis in de bus non-stop de toespraak van een zwart-witte Joop den Uyl op een scherm: ‘Het wordt nooit weer zoals het was’. Wen er maar aan.

Ineke Evink is eindredacteur van Het Goede Leven en CW Opinie.

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief