Harder, oma, harder!

Hardrijen - ik ben er dol op.
De voorliefde voor hardrijden stamt uit mijn jeugd. Mijn vader had, net als ik inmiddels, een zwak voor een stevig ingetrapt gaspedaal. Mijn broers en ik moedigden hem daartoe vanaf de achterbank vurig aan. Harder, papa, harder!

Maar ik moet mijn liefde voor snelheid afzweren, of een abonnement nemen op het circuit in Zandvoort, dat – voor zover nu bekend – gewoon door mag gaan met het uitstoten van stikstof, CO2 en wat dies meer zij. Voor dat laatste is mijn banksaldo helaas niet toereikend.

Natuurlijk is het een heel goed idee van die idiote 130 km per uur af te stappen. Sterker nog, laten we weer teruggaan naar 100 km per uur. Overal, niet alleen op bepaalde wegen. Ik raak in de war van die voortdurend wisselende snelheden. Gewoon overal 100 km per uur. Punt.

Misverstanden

Er zijn overigens nog wel een aantal misverstanden uit de weg te ruimen. Overal hoor ik nu verkondigen dat het echt maar een paar minuten uitmaakt op de volledige reistijd of je nu 100 of 130 km per uur rijdt. Ja duh, dat weet de echte hardrijder al lang. 

Natuurlijk staat die auto met de suffe chauffeur die je net nog achteloos inhaalde gewoon weer achter je als het stoplicht op rood staat. Natuurlijk kwam je tante hooguit vijf minuten later aan op het familiefeest terwijl jullie toch echt gelijktijdig vertrokken en zij nog steeds niet lijkt te weten waar het gaspedaal zit. 

Het gaat het ook helemaal niet om de reistijd maar om de snelheid zelf. Snel is gewoon lekker. Het is daarom heel goed voor mij dat het straks niet meer mag, en dat er een boete op staat. Want de geest is gewillig, maar het vlees is zwak. 

Schakelbak

Ik weet het, er zit straks niets anders meer op: elektrisch rijden - of op waterstof – wordt de norm. En dat betekent nog meer inleveren, want een elektrische auto is altijd een automaat, en ik vind schakelen zo fijn. 

Wat is er heerlijker dan het verrukkelijke samenspel van mens en machine, waarin je precies aanvoelt dat je NU van de twee naar de drie moet en dat dat nog net kan in de bocht en niet daarna. Een echte schakelbakgelovige weet wat ik bedoel.

Misschien komt er straks een apart overkapt circuit voor ouderwetse autorijders, waarin wij als laatste der Mohikanen rondjes mogen rijden. Met een schoorsteen die alle uitstoot van schadelijke stoffen opvangt en waarvoor je uiteraard duur gaat betalen. De kleinkinderen mogen dan mee met mondkapjes voor. Harder, oma, harder!

Ineke Evink is eindredacteur van Het Goede Leven en CW Opinie.


Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief