'Hebt u wel ruitenwissers?'

Kleine ergernissen kunnen zich ophopen. Je kunt ze beter tijdig aan de kant schuiven.
Verstond ik het goed? Het was al laat. De zoveelste vergadering van een lokale afdeling waar ik als beginnend Kamerlid mijn opwachting mocht maken. Ik had die oudere man al de hele avond op de laatste rij zien zitten. Na de bijeenkomst kwam hij wat aarzelend op me af. “Mag ik u wat vragen. Hebt u ruitenwissers?”

Ik was moe en ik wilde naar huis. Maar goed, even netjes afwerken: “Ja, ik heb ruitenwissers. Op mijn auto.” Maar dat bedoelde hij niet: “Ik bedoel of u zélf ruitenwissers hebt.” Of ik zélf ruitenwissers had? Waar ging dit over? Kennelijk was op mijn gezicht af te lezen dat ik dit een vreemd gesprek vond. 

“Ja meneer, u zult wel denken, wat is dit nou voor vreemde vraag. Maar weet u, ik ben jarenlang actief geweest in de kerk, in de lokale politiek, in het verenigingsleven. En dan vergaderde ik heel veel. Vaak in de avond, na m’n werk. 

Als ik dan thuis kwam, vaak laat in de avond, dan vroeg mijn vrouw: Jan, heb je de ruitenwissers al ingedrukt. Want de kerk en de politiek, dat zijn emotionele bedrijven. Met veel gedoetjes tussen mensen, soms niet zo zakelijk. Soms werd ik daar ongelooflijk moe en teleurgesteld van en mijn vrouw had dat goed door. 

Door die ruitenwissers even in te drukken - denkbeeldig natuurlijk - schoof je al die gedoetjes opzij en dan kon ik weer helder door de voorruit kijken, op weg naar waar het werkelijk om ging.”

Terwijl de man dit allemaal aan mij vertelde maakte hij in de lucht zwiepende gebaren met zijn handen. Het was een heel verhaal en kennelijk had hij de hele avond op die achterste rij zitten wachten om mij dit te vertellen.

Cadeau

“Ja meneer van Dam, ik ben vanavond speciaal gekomen om u dit te vertellen. Want ik waardeer het enorm dat u voor ons in Den Haag in die bankjes wilt gaan zitten. En als blijk van waardering wilde ik u dit verhaal vertellen. Een levensles van mij en van mijn vrouw. Zie het als een cadeau.”

Tot op de dag van vandaag druk ik geregeld mijn ruitenwissers in. Zwiep, zwiep, en de voorruit is weer schoon. Weg dat gedoe, die kleine ergernissen, die energie die weglekt omdat anderen je iets flikken. Het cadeau van deze oudere man geef ik graag door aan iedereen die in zijn of haar vrije tijd actief is in de kerk, de politiek of bij de voetbalclub. 

Zwiep, zwiep, recht op je doel af.

Chris van Dam is lid van de Tweede Kamer voor het CDA

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief