Balanstrutje

Wie drie dagen per week wil werken, is een balanstrutje. Waar is de emancipatie gebleven?
Ik ben een balanstrutje. Als u het hebt gemist: balanstrutje is sinds vorig jaar de benaming voor vrouwen die houden van balans in hun leven en daarom niet fulltime willen werken. Foei. 

Nederlandse vrouwen zijn niet ambitieus genoeg en dus is het hun schuld is dat er zo weinig vrouwen aan de top zijn te vinden. Moet je maar fulltime of liever nog, zestig uur per week werken. En ze bederven het nog voor andere vrouwen ook, de luiwammesen. 

Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat feminisme en emancipatie stonden voor ‘eigen keuzes maken’, en niet door de samenleving een bepaalde kant op worden geduwd. Maar blijkbaar is feminisme vervangen door marktwerking. 

Wie slechts drie dagen per week werkt, blijft staan op de onderste treden van de maatschappelijke ladder. En carrière maken is toch het hoogste goed. Wie ben je eigenlijk zonder topbaan met leaseauto, wat moet er in vredesnaam op je grafsteen staan als je niet de top heb bereikt? ‘Klungelde maar wat aan’, ‘liep de kantjes er vanaf’, ‘bleef liever lui thuis bij de kinderen’? 

Dat er zich voldoende vrouwen bevinden aan de top van het bedrijfsleven, is inderdaad een goede zaak. En dat je daarvoor meer dan twee of drie dagen per week moet werken, daar kan ik ook nog inkomen. Maar dat je iedereen die daar niet voor kiest, de maat neemt, dat vind ik toch een beetje treurig.

Er kunnen immers heel valide redenen zijn om te kiezen voor een parttime baan. Kinderen die niet gladjes van de basisschool naar het voortgezet onderwijs rollen bijvoorbeeld. Ouders die langdurig krakkemikkig zijn en hulp nodig hebben die tegenwoordig niet meer zomaar wordt verstrekt door de overheid. 

Daarnaast is niet iedereen in het bezit van de eigenschappen die nodig zijn voor een flitsende carrière. Er zijn nogal wat beroepen waarin carrière maken sowieso niet mogelijk is. En de verhalen over twintigers en dertigers die de ratrace niet meer volhouden, zijn legio.

De man/vrouw van nu moet veel: zorgen voor je kinderen, je ouders en liefst ook nog voor je oude buurvrouw, vrijwilligerswerk doen in je buurt, en fulltime of meer werken. Er gaan nog steeds maar 24 uur in een dag. 

Het zou mij een lief ding waard zijn als ook mannen hun verantwoordelijkheden op dat gebied wat meer zouden waarmaken. Maar zie, daar word ik al op mijn wenken bediend. Want vooral jonge mannen zien steeds vaker af van een carrière die ervoor zorgt dat ze hun kinderen bijna niet meer zien. Vier dagen per week werken – het wordt steeds gewoner.

Wie de emancipatie echt vooruit wil helpen, moet kinderen leren zelf keuzes te maken en die niet te laten afhangen van wat anderen vinden.

Balanstrutje. Ik denk dat ik er maar een geuzennaam van maak, of beter nog, een aanbevelenswaardige carrièremove: word ook balanstrut!

Ineke Evink is eindredacteur van Het Goede Leven en CW Opinie


Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief