Ooit ga ik naar Santiago

Een voettocht naar Santiago de Compostela blijft een diepgevoelde wens. De St. Jacobsroute in Nederland is een goed begin.
Waarom wil ik eigenlijk 2000 kilometer lopen naar Santiago de Compostela? Foto: Jorge Luis Ojeda Flota
Waarom wil ik eigenlijk 2000 kilometer lopen naar Santiago de Compostela? Foto: Jorge Luis Ojeda Flota
Deze zomer werd ik tot twee keer toe op het spoor gezet om een voettocht naar Santiago de Compostela te maken. De eerste keer in Friesland, de tweede keer in Bordeaux. Samen met mijn Amerikaanse vrouw Courtney bezocht ik begin augustus Sint-Jacobiparochie in het Noordwesten van Friesland. Vandaar vertrokken veel katholieke pelgrims voor een bedevaart naar Santiago de Compostela. 

Rond de Groate Kerk liggen stenen op de grond met alle belangrijke pleisterplaatsen. Wij liepen er langs en noemden de plaatsen luid op. Bordeaux is er één van...

Eind augustus bezochten wij deze elegante Franse stad aan de Gironde, samen met twee van onze zes kinderen. Beiden studeren af, één in Leiden en één in Londen. Dat moet worden gevierd, vonden mijn vrouw en ik.

Vele reizigers op weg naar Santiago zijn vermoeid en dorstig onder de Bordelaise poort van St. Jean gegaan op hun doorreis naar Spanje. Ik dacht, eens ga ik dat ook doen.

Op de helft

Bordeaux is hemelsbreed 1157 km ten zuiden van Sint-Jacobiparochie gelegen en nog 908 km verwijderd van de eindbestemming in Galicië. Je zou kunnen zeggen dat Bordeaux iets meer over de helft van de pelgrimage ligt.

Vele gelovige katholieken maken een bedevaart naar Santiago om de overblijfselen van één van de discipelen van Jezus van Nazareth te zien. Hij heette Jacobus en is de beschermheilige van Spanje. Hij was samen met zijn broer een van de meest overtuigde en uitgesproken volgelingen van Jezus. 

Het verhaal wil dat keizer Karel de Grote (748-814) droomde van een pelgrimage van zee tot zee om de Europese eenheid van zijn zo divers samengestelde Roomse Rijk te onderstrepen: van de Noordzee in Friesland tot de Atlantische Oceaan in Galicië.

Waarom eigenlijk?

De vraag die mij al sinds mijn studententijd bezighoudt is waarom ik zo graag een voettocht naar Santiago de Compostela wil maken. En waarom dat idee, naarmate ik ouder word, steeds sterker terugkomt.

Als protestant heeft een bedevaart mij altijd geïntrigeerd, maar niet zozeer omdat ik in heiligen geloof. Maar waarom wel? Is je geloof in God niet te koppelen aan een concreet doel? De fysieke uitdaging om ruim 2000 km te wandelen door Europa, van het noorden naar het zuiden, trekt mij aan.

Eindeloos trekken door de natuur en de steden van het christelijke Avondland. Maar vooral ook de spirituele ervaring, het diepe nadenken over de zin van het leven en de verbinding zoeken met je ziel. En niet te vergeten de weldadige vermoeidheid aan het einde van de dag.

De verrassende ontmoetingen, maar ook de tegenvallers, de striemende regenbuien en het onweer, de blaren en de pijntjes. Maar is een bedevaart ook niet bedoeld om dankbaar te zijn? Dankbaar voor het goede leven en voor wat wij in Nederland en in Europa hebben bereikt.

Lopen met uitsluitend een rugzak, losgekoppeld van de gekte van deze wereld: geen iPhone. Zonder de voortdurende inbreuk op de privacy, bevrijd van de commerciële dwang om onmiddellijk iets te moeten kopen.

En weg van de tweets uit het Witte Huis. Terwijl ik dit schrijf, zie ik met ingehouden spanning de Airforce-one van de Amerikaanse president van het vliegveld van Bordeaux opstijgen. Een aangenaam en bevrijdend gevoel maakt zich van mijn meester. Een uitspraak van oud-premier Dries van Agt ( CDA) schiet mij te binnen: ,,En wij zwaaiden het ventje vriendelijk uit”. Zou de zeer diplomatiek opererende Franse president, Emmanuel Macron, dat ook stiekem ook niet hebben gedacht?

Stukje bij beetje

Mijn vrouw is minder enthousiast om in één keer de hele route van Sint-Jacobiparochie naar Santiago de Compostela te lopen. ,,Waarom niet stukje bij beetje?” Langzaam wen ik aan dat idee. Eerst maar eens samen de St. Jacobsroute in Nederland lopen. Dan zien wij wel weer verder wanneer en waar het volgende gedeelte begint.

Ik neem mij voor dat ik Bordeaux als tussenstop pas weer aandoe, wanneer de Amerikaanse kiezers weer tot rede zijn gekomen. Mijn droom is dat er dan een nieuwe Amerikaanse president in het Witte Huis zetelt die de geschiedenis en cultuur van Europa en de rest van de wereld wel begrijpt. Een echte wereldleider, zoals Karel de Grote bijvoorbeeld.

Het Goede Leven Word abonnee van Het Goede Leven

  • Onbeperkt toegang
  • Gratis deelname 1 evenement
  • Wekelijkse nieuwsbrief